Kololo 2013 - Dag 1

Het is half zes in de ochtend en ik ben wakker. Klaarwakker. Om me heen neemt het geroezemoes toe. Hier en daar gaan raampjes open en de Afrikaanse zon dringt het vliegtuig binnen. Het moment waar we zo’n 160 dagen naartoe geleefd hebben is eindelijk aangebroken. Met nog zo’n anderhalf uur vliegen te gaan zit het grootste deel van de lange reis naar Kololo erop. Vermaakten we ons de eerste vlucht van Brussel naar Caïro nog met film kijken, gameboyen en vooral heel veel flauwekullen, tijdens de ruim acht uur durende vlucht van Caïro naar Johannesburg was iedereen een groot deel van de tijd in diepe rust. Het is niet erg druk in het vliegtuig en sommigen van ons hebben een dubbele plaats of een stoel met enorm veel beenruimte weten te bemachtigen. Iets wat de nachtrust ongetwijfeld heeft bevorderd.
Ondertussen is het ruim een half uur later en het ontbijt is geserveerd. Inmiddels weten we wat we van Egypt Air kunnen verwachten en dus nemen we genoegen met een betonnen broodje en croissantje. Ik kijk nog eens naar buiten en ik verwacht zoals een half uur geleden vooral wolken te zien. Maar onder me wordt het Afrikaanse continent zichtbaar. Bruine en groene vlaktes en gebergtes strekken zich uit tot zover je kunt kijken, hier en daar onderbroken door een lange, kronkelige weg of rivier. Het zal niet lang meer duren voor we eindelijk voet in Zuid-Afrika kunnen zetten.
Rond half acht staat het vliegtuig aan de grond. Het passeren van de douane gaat iets minder vlekkeloos dan gedacht. Niet alleen de paspoorten worden gecontroleerd, ook je lichaamstemperatuur wordt door middel van een warmtecamera gemeten. Is je temperatuur te hoog, kan dat bijvoorbeeld wijzen op het gebruik van drugs. Iedereen mag doorlopen, behalve Jeroen. Als je iemand zou moeten bedenken die er onschuldiger uitziet dan Jeroen, zou je het moeilijk krijgen, maar toch moet ie mee. Gelukkig is hij binnen een paar minuten weer terug en mag ook Jeroen door de douane.
Door het oponthoud zijn de meeste koffers al opgehaald en de overige koffers zijn van de band getild. Kleine moeite dus om onze eigen spullen te vinden. Iets groter is de moeite om onze taxichauffeur op te sporen, maar na contact te hebben gehad met Kololo is ook dat gauw opgelost. Het laatste gedeelte van de reis kan gaan beginnen!
We rijden zo’n anderhalf uur voor we stoppen voor een écht ontbijt, waarna we er weer even tegenaan kunnen. De laatste 30 kilometer tot Kololo is een onverharde zandweg, dus met de nodige hobbels en kuilen komen we bij het game reserve aan.
Tegen die tijd hebben we al giraffen, struisvogels, verschillende antilopen en een grijze wouw gezien en ook de binnenkomst bij Kololo gaat gepaard met het spotten van wat moois: een hop, een vogel die in Nederland nog maar heel zelden voorkomt. Helaas ben ik net te laat voor een foto, maar op mijn netvlies ie ie vastgelegd.
De ontvangst in Kololo is geweldig, we ontmoeten Marjolein, een oud-stagiaire en nu receptioniste, managers Richard en Elise en ranger Lomarie. Na een goede lunch (mét Fanta Grape!) komt ook ranger Jasper tevoorschijn, die ons naar het tentenkamp brengt. Mij valt op dat er veel meer vogels zijn dan vorig jaar en het gekwetter om ons heen maakt het Afrikaanse gevoel helemaal compleet. Wat ben ik blij om hier weer terug te zijn! De warmte van het land en de mensen en de prachtige omgeving geeft me een gevoel van thuiskomen. Eigenlijk wil ik hier nooit meer weg.
Eenmaal in het tentenkamp wordt het heerlijke gevoel nog eens extra versterkt als we het programma in handen krijgen. Het lijkt in niks op het programma dat we zo’n 160 dagen geleden kregen, maar is zo mogelijk nóg beter: we gaan naar een wildlife auction, meehelpen met het invangen van impala’s, van een zipline... Mijn dag, nee, deze reis kan nu al niet meer stuk!
Ook tijdens het uitladen van de bagage, het inrichten van de tent, het rondje dat we wandelen en tijdens de braai kan ik aan niks anders denken dan de geweldige tijd die ons te wachten staat.
Na het eten zitten we nog een tijdje bij elkaar rond het vuur, maar dan komt de man met de hamer langs. We hebben een lange reis en weinig slaap achter de rug en met het oog op de wekker van morgenvroeg (5.25 u... Auw!) kruipen we onze bedjes in. Op naar een nieuwe dag!

Dag 2

Undefined