Kololo 2013 - Dag 8

Dag 7

Ergens in de verte hoor ik voetstappen over het grindpad voor de tent. En nog eens. En weer. Vervolgens wordt er op de voorkant van onze tent geklopt: 'Het is kwart voor vijf, over een kwartier moeten we weg!'
Ik schiet overeind. Mijn wekker is niet afgelopen vanochtend. Als een dolle trek ik mijn kleren aan, graai ik mijn spullen bij elkaar en het is exact vijf uur als ik met een beker melk en een rusk achter de kiezen klaar sta voor vertrek. Het is nog donker als we vertrekken richting Rhenosterpoort, een game farm op zo'n 30 minuten rijden van Kololo. In die tijd komt de zon op en het is licht als we arriveren. Anton, de eigenaar van het stuk land, neemt ons mee op een zware, maar prachtige wandeling. De trail bestaat uit veel klimmen en afdalingen en de uitzichten zijn geweldig. Behalve de schitterende vergezichten zien we ook grote Kaapse gieren en zwarte arenden cirkelen op de thermiek.

Na een hike van zo'n vier uur komen we terug bij het beginpunt, vanaf waar we worden meegenomen naar een lodge om even uit te puffen. Op dat moment zijn de stoel waarin ik neerplof en het verkoelende drankje zo ontzettend welkom. Als we even later terugrijden naar Kololo heb ik moeite om mijn ogen open te houden. Het was ook zo vroeg vanochtend!
Toch ben ik weer klaarwakker als we langs de rand van Welgevonden rijden. Drie grote olifanten lopen op hun gemakje door het gigantische natuurgebied.
Gelukkig is het programma voor 's middags wat minder intensief. We pakken onze zwemspullen en na een heerlijke lunch in het restaurant is er even tijd voor verkoeling. Maar ook hier houdt het safariaspect niet op. Als we vanuit het zwembad in Welgevonden kijken, zien we ook daar een olifant rondwandelen. Tegen drie uur maken we ons klaar voor een gamedrive in Welgevonden, maar op dat moment komt Bok met een grote emmer aan: hij heeft een slang gevangen. Op het moment dat hij de deksel optilt, denk ik even dat hij probeert om ons voor de gek te houden, want de emmer lijkt leeg. Maar het slangetje is ieniemienie, een jonge Mozambique spitting cobra. Ik blijf een beetje op mijn hoede, want al van jongs af aan kunnen deze slangen gif spugen. De slang laat ook merken dat hij niet blij is met de situatie: klein als hij is, probeert hij zich zo groot mogelijk te maken door aan de zijkanten van de kop de flappen op te zetten. Gelukkig wordt hij weer snel vrijgelaten. Het is raar om te weten dat dit soort giftige slangen hier gewoon rondkruipt. Sterker nog, we zijn ongetwijfeld al heel wat van deze griezels onbewust gepasseerd.
Even later stappen we in de gameviewer en rijden we Welgevonden in. Als we een tijdje gereden hebben komt er over de radio een melding binnen van een kudde olifanten. We rijden in de richting van de melding en nog voor we bij de kudde zijn, komen we een olifantenbul tegen. Hij staat rustig te grazen en lijkt zich totaal niet te storen aan onze aanwezigheid. Na een tijdje rijden we weer verder richting de kudde. Eenmaal daar blijkt zich nog vóór de kudde een bul in musth te bevinden. Musth betekent dat hij klaar is om te paren, de testosteron giert door het enorme lijf en in deze periode kan een olifant agressief en onvoorspelbaar zijn. Bok houdt de gameviewer op een veilige afstand en met de kudde op enkele honderden meters voor ons geeft hij het sein dat het veilig is om even uit te stappen voor wat te drinken en wat lekkers. Met één oog nog steeds op de bul in de verte gericht, genieten we even van dat moment. Totdat meneer olifant zich ineens in onze richting begint te bewegen. We graaien snel alle spullen bij elkaar en stappen weer in de auto. Bok start de motor, maar pas als het machtige dier op een paar meter afstand is, laat hij de auto in beweging komen. Vooralsnog vertoont de olifant geen tekenen van agressie. Op deze manier rijden we een tijdje door: wij voorop en de olifant achter ons aan. Als we bij de kudde komen, houdt Bok de afstand tussen den gameviewer en de bul wat groter. De matriarch, de leidster van de groep, kan namelijk agressief op de bul reageren, en daar wil je niet tussenin staan. We kijken een tijdje naar de vrouwen en de jonge olifantjes, en vanuit het niets beginnen twee van de kleintjes ineens ergens achteraan te rennen. Dat 'ergens' blijkt een buffel te zijn. Enorm grappig om zo'n groot en gevaarlijk dier op de vlucht te zien slaan voor wat eigenlijk gewoon twee speelse kleuters zijn. Erg grote kleuters, dat wel. Terwijl we door de kudde rijden komt ook de bul weer tevoorschijn. We wachten even af hoe de confrontatie tussen hem en de matriarch verloopt, maar hij lijkt enkel geïnteresseerd in ons. En dus start hetzelfde spelletje nog een keer: wij rijden en hij komt achter ons aan. Dit houden we nog een tijdje vol, waarna we terugrijden richting Kololo. Daar wacht ons dan eindelijk potjiekos voor het eten, een Afrikaanse en overheerlijke stoofpot met veel groenten en gnoevlees. Hoewel we morgenvroeg uit kunnen slapen en ik dus best een uurtje langer aan het vuur wil zitten, merk ik dat mijn ogen daar anders over denken. Het is een olifantastische dag geweest en ik kruip moe maar voldaan mijn bed in.

Dag 9

Undefined